Program kosmiczny – Republika Bialeńska Przeskocz do treści

Program kosmiczny

V-KOSMOS

 

BIALEŃSKI PROGRAM KOSMICZNY

Bialeński Program Kosmiczny powstał oficjalnie 5 września 2014, w chwili opublikowania Ustawy o utworzeniu Bialeńskiego Programu Kosmicznego w Biuletynie ustaw. Jednak jego początki należy datować na 3 marca 2014, kiedy to powstała Bialeńska Agencja Kosmiczna. Wtedy to zaczęto budowę zarówno kosmodromu (na północnym krańcu Wyspy Bialeńskiej), jak i zawarto porozumienie z Zakładami Lotniczymi Razor Air Tech - Bialenia na budowę pierwszej rakiety nośnej dla BAK.

Pierwszy start rakiety nośnej z Kosmodromu BAK odbył się w dniu 21 marca 2014 czyli w dzień bialeńskiego narodowego święta - Święta Powstania Marcowego. Był to jeszcze lot bezzałogowy,którego zadaniem było osiągnięcie niskiej orbity Pollinu (LPO) i przetestowanie możliwości przyszłych lotów załogowych. Zadanie to zostało zrealizowane za pomocą rakiety nośnej Neptun-1, która wyniosła na LPO zasobnik z aparaturą badawczą.

Po tym pierwszym udanym locie nastąpił rozwój większych rakiet nośnych typu Herkules (w różnych odmianach), za pomocą których wyniesiono sondy do badania przestrzeni kosmicznej naszego układu planetarnego oraz rozpoczęto loty załogowe na orbitę Pollinu.

Zadaniem misji sond wyruszających w przestrzeń v-kosmosu było zbadanie i opisanie naszego układu planetarnego, o którym wtedy niewiele wiedziano. Dane zawarte w Micropedii były nader skromne... w zasadzie były to tylko pobieżne informacje o wcześniejszych odkryciach innych mikronacji. Należało to zweryfikować (choć od początku założeniem programu było uszanowania wcześniejszych i opisanych odkryć mikronautów), a przede wszystkim uzupełnić własnymi badaniami, których celem było dogłębne poznanie naszego układu planetarnego.

Na zbadanie układu wyruszyły trzy misje sond bezzałogowych:
- Misja BSB-1, w której sonda skierowała się ku znanemu z nazwy gazowemu gigantowi Belgraida, a następnie po zbadaniu tej planety i jej księżyców skierowana została na peryferie układu, gdzie odkryła ostatnią (dotychczas znaną) planetę nazwaną Mortuus.

- Misja BSB-2, która wyruszyła w kierunku znanych już wtedy Czerwonej Planety i planety Cidaris, a następnie w kierunku drugiego po Belgraidzie gazowemu gigantowi (o którym wówczas wiedziano tylko, że podobno istnieje), a który po zbadaniu otrzymał nazwę Gigas.

- Misja BSB-3, w której sonda została skierowana ku V-Słońcu i odkryła nieznaną dotychczas wulkaniczna planetę nazwaną w związku z tym Vulcanem.

Efektem badań tych trzech sond było opracowanie MAPY NASZEGO UKŁADU PLANETARNEGO, wraz z opisami oraz zdjęciami planet i księżyców krążących po ich orbitach.

Równocześnie na orbitę Pollinu startowały misje załogowe FENIKS-2 i FENIKS-3, które miały na celu przygotowania do budowy bialeńskiej stacji kosmicznej na orbicie Pollinu. Budowa Bialeńskiej Stacji Kosmicznej rozpoczęła się 16 września 2014, a jej budowie wzięły udział załogi misji FENIKS-3. Stacja została ukończona w dniu 26 września 2014, co zresztą zbiegło się z pierwszym lotem samolotu kosmicznego USK-1 Hermes, który wystartował 25 września i zadokował do ukończonej stacji kosmicznej w dniu następnym.

Dalszy rozwój Bialeńskiego Programu Kosmicznego poszedł w kierunku załogowych statków kosmicznych zdolnych do podróżowania wewnątrz naszego układu planetarnego, jak również zdolnych do podróży pozaukładowych. Efektem była misja statku Eksplorator-1 na dokładniejsze zbadanie naszego układu planetarnego oraz pozaukładowa misja na angielskojęzyczną Micrę (Eksplorator-2), gdzie nasz ambasador nawiązał stosunki z obcojęzycznymi mikronautami.

Efekty rozwoju Bialeńskiej Agencji Kosmicznej i Bialeńskiego Programu Kosmicznego można znaleźć w katalogach sprzętu:
- Rakiety nośne,
- Załogowe pojazdy kosmiczne,
- Samoloty kosmiczne,
- Statki międzyplanetarne i międzyukładowe.